Inne usługi obróbki skrawaniem

Ponieważ możliwe jest drukowanie 3D z różnych materiałów, indywidualne cechy części drukowanej 3D mogą się bardzo różnić.

Na przykład, jeśli drukujesz 3D przy użyciu HP 3D High Reusability PA 122, możesz wyprodukować mocne, funkcjonalne części, które zapewnią dobrą odporność chemiczną i będą idealne do złożonych zespołów, obudów, obudów i zastosowań wodoszczelnych. Jeśli jednak korzystasz z technologii HP 3D High Reusability TPA obsługiwanej przez Evonik3, gotowe produkty będą elastycznymi, lekkimi częściami o zwiększonej odporności na odbicie. Jedynym ograniczeniem jest tak naprawdę pomysłowość projektantów i, oczywiście, Twoje specyficzne potrzeby projektowe.

Wytrzymałość części drukowanych w 3D w porównaniu z częściami wytwarzanymi tradycyjnie jest tematem zainteresowania kręgów produkcyjnych. W porównaniu z tradycyjnymi metodami produkcji, takimi jak formowanie wtryskowe lub obróbka CNC, druk 3D wykazuje pewne wyjątkowe mocne i słabe strony.

Począwszy od materiałów, w przypadku tradycyjnych metod produkcji właściwości materiałów są spójne i izotropowe, co oznacza, że ​​są identyczne we wszystkich kierunkach. Natomiast wytrzymałość części drukowanych w 3D może być anizotropowa, głównie ze względu na proces drukowania warstwa po warstwie. Ta anizotropia oznacza, że ​​wytrzymałość części wydrukowanej w 3D może się różnić w zależności od kierunku przyłożonej siły względem drukowanych warstw.

Na przykład części wydrukowane przy użyciu modelowania osadzania topionego (FDM) są zwykle słabsze wzdłuż osi Z (kierunek kompilacji) ze względu na proces przylegania warstw. Natomiast części wykonane metodą formowania wtryskowego mają jednakową wytrzymałość we wszystkich kierunkach, ponieważ materiał jest formowany w jednym procesie pod wysokim ciśnieniem. Jednak nadal wydaje się, że istnieją pewne rozbieżności w ogólnych parametrach wytrzymałościowych, na przykład tradycyjna technika produkcji przy użyciu stopu tytanu ma tendencję do osiągania lepszych wyników przy wytrzymałości na ściskanie wynoszącej 1070 MPa w porównaniu z procedurą druku 3D, która daje wytrzymałość jedynie 659 MPa.

Jednym z obszarów, w którym druk 3D często przewyższa tradycyjną produkcję, jest sytuacja, gdy wymagane są złożone, zoptymalizowane struktury. Zaawansowane techniki, takie jak projektowanie generatywne, pozwalają na tworzenie konstrukcji, które są nie tylko lżejsze, ale także mocniejsze niż ich tradycyjnie produkowane odpowiedniki. Struktury te, często inspirowane formami naturalnymi, nie są możliwe do wykonania konwencjonalnymi metodami.

Jeśli chodzi o użyte materiały, tradycyjna produkcja często zapewnia dostęp do szerszej gamy materiałów o wysokiej wytrzymałości, takich jak stal wysokiej jakości lub stopy egzotyczne. Jednak spektrum materiałów dostępnych do druku 3D stale się poszerza, a obecnie można drukować wysokowydajne tworzywa sztuczne, metale, a nawet kompozyty.

Wreszcie metody obróbki końcowej mogą mieć znaczący wpływ na wytrzymałość części. Na przykład obróbka cieplna jest powszechnie stosowana zarówno w tradycyjnej produkcji, jak i w druku 3D w celu zwiększenia wytrzymałości części. Jednakże każda metoda może obejmować specyficzne dla niej specyficzne zabiegi, takie jak chemiczne wygładzanie części drukowanych w 3D, które może spowodować wzrost wytrzymałości o około 50% poprzez redukcję wad i nieregularności powierzchni.

Podsumowując, choć tradycyjnie produkowane części często mają wyższą wytrzymałość bazową, druk 3D oferuje wyjątkowe korzyści, które w określonych scenariuszach mogą prowadzić do uzyskania mocniejszych części. Dokładne zrozumienie tych czynników pozwala inżynierom wybrać najlepszą metodę produkcji dostosowaną do ich specyficznych wymagań.

Dzięki możliwościom i postępowi materiałowemu druk 3D zmienił już na zawsze kilka branż.

W produkcji nie jest to propozycja albo-albo stosowania metod subtraktywnych lub addytywnych. Londyńska firma projektowa wdraża już w tradycyjnych fabrykach ogromne narzędzie do wytwarzania przyrostowego, aby stworzyć model hybrydowy.

Poszerza także możliwości tego, co można stworzyć. Świetnym przykładem jest służba zdrowia, gdzie do innowacji zalicza się wytwarzaną addytywnie skórę, tytanowe kości i stawy, a nawet naczynia krwionośne.
Innowacje w budownictwie są jeszcze bardziej zaawansowane i mają ogromny potencjał, aby zmienić branżę. Praktyki addytywne są już na tyle ugruntowane, że można wezwać do odpowiedniego uregulowania tej dziedziny za pomocą odpowiednich i zaktualizowanych przepisów budowlanych.

Aby służyć dobru społecznemu, można zacząć od tego, że mieszkania są drogie. Wielu ludzi po prostu nie stać na nie, więc jeśli uda się zbudować dom w jeden dzień za cenę przyzwoitego używanego samochodu, mogłoby to pomóc wydobyć dziesiątki milionów ludzi z biedy.

Produkcja przyrostowa oferuje również wydajność, której nie zapewnia zwykła konstrukcja. Domy budowane są zwykle w procesie liniowym: wznoszenie ramy, układanie cegieł, montaż więźb dachowych – wszystko to przygotowuje projekt do późniejszej pracy szklarzy i hydraulików.